Fréttabréf Ferðastofunnar

 

Fyrri fréttabréf: ágúst 2009 maí 2009 desember 2008 ágúst 2008 maí 2008

FRÉTTABRÉF FERÐASTOFUNNAR — DESEMBER 2009

Kæru lesendur,

Hér er nýjasta fréttabréf Ferðastofunnar. Þið heyrið næst í mér í febrúar, þegar næsta útgáfan af ferðahandbókinni kemur út.

Ég er alltaf í leit að fyrirtækjum sem eru til í að styðja Ferðastofuna. Nöfn og merki þeirra birtast í hægri dálknum á vefsíðunni. Allar tillögur eru mjög vel þegnar.

Góða ferð! — Ian

Icelandair eða Iceland Express

Ég flaug með Iceland Express til Kaupmannahafnar og með Icelandair til London með nokkurra daga millibili í haust sem gaf mér tækifæri til að bera þjónustu þeirra saman.

Þegar öllu er á botninn hvolft þarf ég að segja að mér fannst Icelandair best. En ég er ekki alveg ánægður að segja það.

Icelandair býður upp á ókeypis tónlist og kvikmyndir (taktu heyrnartól með, eða kauptu tólið í vélinni); skjá þar sem maður getur fylgst með fluginu; ókeypis vatn, safa, eða gos (bara einu sinni, þannig að það gæti verið snjallt að taka meira með); og flugpunkta.

Iceland Express rukkar jafnvel fyrir vatn, það er engin tónlist og engar kvikmyndir, og ekkert flugpunktakerfi. Þetta gæti verið réttlætanlegt ef Express væri ódýrara en það er það ekki.

En vandinn er sá að Icelandair er langsterkasta flugfélag á Íslandi og ræður miklu á markaðinum. Mér finnst það að mæla með því að fólk taki frekar Icelandair til Kaupmannahafnar eða London vera eins og að styðja einokun.

Mig langar að sjá Iceland Express vera samkeppnishæfara – með lægri fargjöldum, meiri þjónustu, og jú, kannski jafnvel flugpunktakerfi.

Eins og staðan er, virðist Iceland Express ekki geta keppt á verði. Verð hjá Iceland Express er svipað og hjá Icelandair. Allir sem ferðast vegna vinnu og eru í vildarklúbbi Icelandair hafa hagsmuni af því að hvetja þau sem kaupa farmiða fyrir fyrirtækið að kaupa miða hjá Icelandair. Það kostar fyrirtækið ekkert meira, en sá sem flýgur fær flugpunkta. Iceland Express getur varla sannfært þessa farþega um að skipta yfir.

Svo lengi sem Iceland Express hefur ekkert flugpunktakerfi, er hægt að rökstyðja að Samkeppniseftirlitið ætti að banna flugpunkta á leiðum þar sem Iceland Express og Icelandair eru í samkeppni. Þá væru engir flugpunktar fyrir sum flug hjá Icelandair. Norska samkeppniseftirlitið (Konkurransetilsynet) hefur takmarkað EuroBonus, flugpunktakerfi SAS, af þessum ástæðum síðan 2002, og norsku yfirvöldin fullyrða að þetta hafi haft jákvæð áhrif á markaðinn (sjá nánar greinina um EuroBonus í Wikipediu og þessa norsku dagblaðsgrein).

Eins og við bjuggumst við: tafir í innleiðingu Evrópugjaldskrárinnar

Evrópsk símafyrirtæki höfðu frest til 30. ágúst til að lækka gjöld fyrir reikisímtöl (þegar hringt er í útlöndum, innan Evrópu) í samræmi við Evrópugjaldskrána. Í síðasta fréttabréfi reyndi ég að spá í hvernig íslensku fyrirtækin myndu bregðast við. Og hvernig brugðust þau við? Að mestu leyti hægt. Flest þeirra drolluðu eins og lítil börn.

Nýju verðþökin (með VSK) eru €0,535 á mínútu fyrir hringd símtöl í útlöndum og €0,236 fyrir móttekin símtöl í útlöndum. Miðað við gengi €1 = 183,5 kr. þýðir þetta um það bil 98 kr. á mínútu til að hringja og 43 kr. á mínútu til að taka á móti.

Ég skoðaði vefsíður allra íslensku símafyrirtækjanna 12. september en einungis eitt fyrirtæki (Síminn) var með verðskrá sem var í samræmi við nýju þökin. Ég skoðaði aftur 7. október og þá voru Síminn og Vodafone í samræmi, en ekki Tal eða Nova. Ég skoðaði næst 10. nóvember en þá var Nova komin í samræmi líka, en ekki Tal. Síðasta skoðunin fór fram 8. desember en þá var verðskrá Tals enn ekki í samræmi. Tal, sem er með grunnverðskrá í evrum sem er umreiknuð í krónur, var að taka €0,574 fyrir hringd símtöl og €0,276 fyrir móttekin símtöl.

Ég sendi svo tölvupóst til eftirlitsaðilans, Póst- og fjármálastofnunarinnar. Hann hafði samband við Tal sem breytti verðskrá sinni næsta dag.

Vodafone og Nova voru strangt tiltekið ekki heldur í samræmi við Evrópugjaldskrána; þau tóku €0,54 og €0,24. Til að vera í fullu samræmi hefðu þau átt að rúnna þaktölurnar niður frekar en upp, eða nota eina tölu í viðbót.

Verðþökin munu hækka örlítið þegar virðisaukaskatturinn á Íslandi hækkar úr 24,5% í 25,% þann 1. janúar 2010. Þá munu þau lækka aftur í lok ágúst 2010.

Ekkert vatn fyrir íslenska flugfarþega

Það eru engir vatnshanar í Leifsstöð.

Eins og við vitum öll, má ekki taka vatn eða annan vökva inn um öryggishliðin í flugstöðina.

Það má bara að kaupa vatn frá sjoppunum í biðhöllinni. Þær eru með einokun á vatni og viðskiptavinir þeirra geta ekki farið annað.

Ætlaðirðu að bíða þangað til þú fær vatn í flugvélinni? Það er ekkert ókeypis vatn hjá Iceland Express. (Hjá Icelandair fá farþegar vatn að takmörkuðu leyti.)

En kannski segirðu að þetta er alveg viðráðanlegt. Maður tekur tóma flösku með í Leifsstöð og fyllir hana bara í salernisvaskanum. Þá drekkur maður vatnið eða tekur það með í vélina. Eða bara notar hendur sínar undir krananum.

Sorrí. Ég er með slæmar fréttir. Það er aðeins flóknara en það.

Vaskarnir í salernunum eru grunnir. Það er varla pláss fyrir flösku undir krananum. Það þarf að halla flöskunni og láta strauminn skoppa af vörinni inn í flöskuna. Á meðan þarf að veifa höndinni stanslaust fyrir framan hreyfingarnemann (annars hættir vatnið strax að streyma). En það sem skiptir mestu máli er að það er ekki hægt að stilla hitastig vatnsins. Það er bara eitt hitastig: volgt. Það er ekki hægt að fá kalt vatn. Og maður fer að hafa áhyggjur um að helmingur þess sem kemur út úr krananum er brennisteinsvatn.

Ég prófaði vatnið og mér fannst ekkert að því. En ég vildi vita meira, sérstaklega hvort það sé talið drykkjarhæft. Ég reyndi ítrekað að ná í Ómar Ingvarsson, framkvæmdastjóra rekstrarsviðs Leifsstöðvar, en hann svaraði hvorki tölvupósti né símtölum.

Sumir gætu sagt að það sé lítið mál að þurfa að kaupa vatn. En fyrir fjögurra manna fjölskyldu fer 200 kr á mann að vera alvöru innkaup. Er það ekki sóun líka að neyða fólk til að kaupa plast með vatni sínu?

Það er líka hægt að segja að það sé engin ástæða til að búast við ókeypis vatni í flugstöðvum. En við búumst við og fáum ókeypis ljós, salerni (með vatni), stóla, lyftur og svo framvegis. Á Íslandi er það minnsta mál að bæta ókeypis vatni við. Ekki gleyma að við borgum öll flugvallargjald með hverjum farmiða.

Þá gætu sumir sagt að það sé mjög bandarískt að vilja ókeypis vatn en Ísland er í Evrópu. En hér eru tvær myndir af vatnshönum á tveimur mjög evrópskum flugvöllum, Frankfurt og Heathrow. Af hverju ekki á Íslandi?

Kári Harðarson hefur einnig skrifað um aðgang að vatni í Leifsstöð hér.

Ef ég þyrfti að hanna kerfi frá grunni til að koma í veg fyrir að fólk fái sér vatn ókeypis, þá væri Leifsstöð alveg til fyrirmyndar. Hér er þá síðasta spurningin: Að hve miklu leyti finnst flugvallareigendum að einokun á drykkjarvatni sé hluti af þjónustunni sem þeir veita leigutökum sínum? Eru einhversstaðar illviljaðir flugvallarhönnuðir eða rekstrarráðgjafar sem halda námskeið í hvernig að hámarka tekjur með því að takmarka aðgang farþega að vatni? Eða er vatnsvandinn í Leifsstöð til vegna kæruleysis frekar en ásetningar?

Fartölvur í Leifsstöð

Talandi um ókeypis og Leifsstöð: mig langar að deila mjög verðmætri þekkingu með ykkur. Ég veit að sum ykkar hafa nýjar fartölvur sem ganga í allt að níu klukkutíma án þess að hlaða batteríin. En fartölvan mín er aðeins eldri og ef ég notaði rafhlöðurnar á meðan ég beið í flugstöðinni þá væri ekkert eftir fyrir flugferðina.

Ég hef fundið eina innstungu í Leifsstöð (innan öryggishliðanna) sem er aðgengileg almenningi. Hún er á vegg nálægt norðvesturhorni aðalhallarinnar, á móti Leonard skartgripaversluninni, fyrir neðan slökkvitæki. Þegar ég skoðaði hana síðast þá voru þrír stólar við hliðina. Þið finnið mig þar af og til á milli sex og sjö að morgni. Ég tek eftir að aðrir hafa uppgötvað þessa innstungu líka. Ef þið þekkjið fleiri innstungur og eru til í að deila leyndarmálinu með okkur þá sendið þið endilega línu!

Review: Vodafone Passport

Vodafone hefur mikið auglýst "Passport"-þjónustu sína, meðal annars á farangursfæriböndum í Leifsstöð. Loforðið er að skráning í Passport lækki símreikninginn þinn ef þú ferð til útlanda. Ég kynnti mér þjónustuna til þess að sjá hvort það borgi sig eða ekki að skrá sig í hana.

Passport lækkar mínútugjald fyrir að hringja í útlöndum, en á móti er þá hærra gjald sem leggst á hvert símtal. Reyndar er gjaldið "fyrir hvert símtal" endurtekið á tuttugu mínútna fresti, þannig að það er ekki alveg rétt að segja að það leggist á hvert símtal. Það er reyndar tímagjald sem endurtekst á tuttugu mínúntna fresti, ekki einnar mínútu eða einnar sekúndu fresti. Innan Evrópu, fyrir að hringja eða taka á móti símtölum, þetta gjald er €0,99.

Ég bar saman verð sem þú borgar með Passport við verð sem þú færð venjulega samkvæmt Evrópugjaldskránni. Niðurstaðan er:. Ef þú tekur á móti símtali í Evrópu, þá sparar þú með Passport ef lengd símtalsins er að minnsta kosti fjórar mínútur. Ef þú hringir í útlöndum (innan Evrópu), þá sparar þú með Passport ef lengd símtalsins er að minnsta kosti tvær mínútur.

Það þýðir að Passport borgar sig ef símtölin þín eru frekar löng. En hvað er meðallengd GSM-símtala? Tæplega tvær mínútur. Ég fann rannsókn eftir starfsmenn bresku og portúgölsku símaeftirlitsstofnanna. Þeir fundu að meðallengd símtala var 101-109 sekúndur. 77% símtala voru minna en 120 sekúndur í lengd.*

Það lítur út fyrir að meðaláskrifandinn borgi Vodafone meira með Passport en án Passports.

Vodafone hefur örugglega reiknað það út, og hefði aldrei byrjað með Passport nema af því það bjóst við hagnaði út af því. (Ef það er einhver sem er með áreiðanlegar tölur um meðallengd símtala þá hlýtur það að vera símafyrirtækin!)

Hugsaðu bara hvað mörg símtöl eru stutt vegna þess að það er á tali, eða þú hringir í vitlaust númer, eða þú heyrir ekki í þeim sem þú talar við.

Mér sýnist að Passport borgi sig ekki – að meðaltali.

* Lukasz Grzybowski and Pedro Pereira, “The consumer loss of the minimum duration for mobile telephone calls,” Telecommunications Policy 33 (2009): 200-206.

Icelandair aflýsir flugi – farþegar borga brúsann

Þegar við kaupum flugmiða, hugsum við oftast um miðann sem frekar örugga skuldbindingu sem við getum byggt á, til dæmis með fundum, áframhaldandi farmiðum, hótelbókunum, og þess háttar. Við vitum að við komumst ekki nákvæmlega á áætlun – flugið gæti seinkast um klukkutíma, eða jafnvel lengri tíma, en við gerum yfirleitt ráð fyrir að það fari þann dag og að við komumst á áfangastaðinn okkar.

Reglugerð Evrópusambands um réttindi farþega, sem var samþykkt árið 2004, setti reglur um aðstoð og skaðabætur fyrir farþega þegar mikil seinkun er á flugi eða flugi er aflýst. Reglurnar eru með alvöru tennur. Flugfélög þurfa að borga farþegum alvöru pening. Reglugerðin var tekin upp í EFTA-löndum og gildir að fullu á Íslandi. Ef þú mætir á flugvellinum og það kemur í ljós að þú þarft að bíða yfir nótt, þá verður flugfélagið virkilega að borga gistingu og uppihald, og ef það neitar að borga, þá er hægt að áfrýja til Flugmálastjórnar.

En reglugerðin á aðallega við þegar flugi er aflýst eða þegar seinkun kemur upp með stuttum fyrirvara – á degi ferðarinnar eða skömmu fyrir. Það eru enn margar kringumstæður þar sem farþegar bera fulla áhættu á peningunum sem þeir leggja í skuldbindingar sem byggja á tímasetningu flugferða.

Þessi áhætta getur verið töluverð. Sérstaklega þar sem fleiri og fleiri aðilar í ferðabransanum, svo sem hótel, bílaleigur, lestir og rútur bjóða upp á fargjöld eða aðra samninga þar sem farþeginn má ekki breyta neinu eftir bókunina.

Hér er mín saga.

Í september keypti ég farmiða til Frankfurt með Icelandair fyrir 16. nóvember. Á sama tíma keypti ég óendurgreiðanlegan lestarmiða frá flugvellinum í Frankfurt til Augsburg, sem er þriggja tíma ferð. Það var góður tími á milli komu flugsins til Frankfurt og brottfarar lestarinnar.

Nokkrum dögum seinna kom tölvupóstur frá Icelandair þess efnis að fluginu væri aflýst. Mér voru boðnir þrír valkostir: að fljúga 15. nóvember, að fljúga 19. nóvember, eða að fá miðann endurgreiddan.

Skásti kosturinn var að fljúga 15. nóvember. Þá var ég með tvo valkosti: að gista í Frankfurt í eina nótt og bíða eftir lestinni sem ég bókaði, eða að bóka nýjan lestarmiða fyrir 15. nóvember, koma samdægurs til Augsburg, og gista þar ókeypis. (Ég valdi síðari valkostinn, sem kostaði €54, því að ódýrari farmiðarnir voru uppseldir.)

Ber Icelandair ábyrgð á kostnaði vegna þess að ég þurfti að gista í Frankfurt í eina nótt? Siðferðilega, að sjálfsögðu. En lögfræðilega, nei.

Reglur Evrópusambandsins hjálpa fyrst og fremst farþegum sem frétta ekki af seinkun eða aflýstu flugi fyrr en þeir mæta á flugvellinum. Samkvæmt reglunum þarf Icelandair að bjóða mér hótelherbergi einungis ef brottför flugsins er að minnsta kosti daginn eftir áætluðu brottförina. Reglugerðin fjallar ekki um farþega sem þurfa að fljúga daginn fyrr en þeir búast við.

Þegar Icelandair ákvað að aflýsa þessu flugi, þá vissi fyrirtækið að það þurfti ekki að taka tillit til þess hvort farþegarnir bæru kostnað þess að hætta við ferðir sínar eða fljúga á öðrum degi.

Icelandair gæti sagt að ég hafði alltaf þann valkost að fá miðann minn endurgreiddan. En við vitum öll að þessi er ekki alvöru valkostur. Flestir flugmiðar eru hluti af stærra ferli með mörgum tengdum ákvörðunum. Það eru ekki mörg flug á milli Íslands og Þýskalands í nóvember.

Evrópusambandið hefur verið að endurskoða reglugerðina um réttindi farþega. Ég vonast til þess að það verða bætt inn ákvæði sem stuðlar að því að flugfélög taki tillit til kostnaðar farþega þegar flugi er aflýst með margra daga fyrirvara, ekki bara á brottfarardeginum.

Stuttar fréttir

Iceland Express er farið að fljúga til Stansted aftur. Þetta er góð frétt fyrir íslenska ferðamenn vegna þess að það er gott úrval af ódýrum flugum frá Stansted til evrópskra áfangastaða.

Iceland Express mun einnig fljúga til New York í sumar 2010. Það verður flogið til Newark flugvallar, ekki til JFK. Newark-flugvöllurinn er vel tengdur inn í lestarbrautina á milli New York og Washington. Fyrstu flugin eru í júní og það verður flogið fjórum sinnum á viku (frá mánudögum til fimmtudaga).

Icelandair mun loksins byrja að fljúga til Brussel. Það verður flogið tvisvar á víku frá júní 2010.

Elderhostel í Boston, sem hefur lengi boðið upp á ferðir fyrir eldri borgara þar sem mikil áhersla er lögð á fræðslu og menntun, hefur breytt nafni sínu í Exploritas. Exploritas reynir nú að markaðssetja ferðir sína til fólks á öllum aldri. Þau eru með mjög áhugaverðar ferðir en það er rétt að taka fram að þau skipuleggja ferðirnar ekki sjálf, heldur markaðssetja ferðir sem eru skipulagðar og farnar af minni ferðaskrifstofum.

FRÉTTABRÉF FERÐASTOFUNNAR — ÁGÚST 2009

Kæru lesendur,

Ferðastofan sendir sumarblíðukveðjur til allra lesenda! Þið heyrið næst í mér í desember, en eftir áramot kemur næsta útgáfan af ferðahandbókinni út.

Það er einnig hægt að lesa fréttabréfið á vefnum, annað hvort með því að fara á www.ferdastofan.is og smella á "Fréttabréf," eða með þessari beinu krækju.

Síðan sonur minn byrjaði í leikskóla hef ég aðeins meiri tíma til að finna fyrirtæki sem eru til í að styðja Ferðastofuna. Nöfn og merki þeirra birtast í hægri dálknum á vefsíðunni. Allar tillögur eru mjög vel þegnar.

Endilega látið vini og vandamenn endilega vita af þessari vefsíðu ef þú telur að þeir myndu hafa gaman og gagn af henni.

Góða ferð! — Ian

P.S. Þú getur alltaf tekið nafnið þitt af áskrifendalistanum með því að svara þessum tölvupósti og láta mig vita.

Flybus breytir um farmiðafyrirkomulag

Flugrútan er komin með nýtt og betra farmiðakerfi.

Ef þig langar að fara frá flugvellinum til BSÍ (eða öfugt), þá borgar þú 1700 kr. (eða 3000 kr. fram og tilbaka). Ef þig langar að fara áfram frá BSÍ á ákveðin hótel, þá borgar þú 500 kr. í viðbót (2200 kr. aðra leið eða 4000 kr. fram og tilbaka; þetta heitir Flybus Plus).

Mér finnst þessi þróun jákvæð, þar sem farþegar greiða nú í samræmi við þá þjónustu sem þeir fá og það er betur skilgreint hvað farþeginn fær fyrir peninginn sinn. Auk þess geta Íslendingar, sem búa í nágrenni hótela sem Flugrútan fer á, farið á það hótel án þess að þurfa að ljúga og tala ensku og segjast vera að gista þar – einfaldlega með því að borga 500 kr. í viðbót (sem er ódýrari en leigubílaferð).

Fleiri upplýsingar eru á www.re.is/Flybus/Flugrutan en hótellistann er að finna á www.re.is/Flybus/PickUp.

Innflutningur á kjöti ... og hnífum

Ég var að koma frá Þýskalandi til Íslands í júní. Fyrir heimflugið stóð ég í matvörubúðinni á flugvellinum í Frankfurt og velti því fyrir mér hvort ég ætti að kaupa þýska hráskinku til að taka með heim. Mig minnti að hafa lesið eitthvað um að það var búið að afnema bannið á að flytja inn hrátt kjöt til Íslands.

Það vildi til að ég keypti ekki kjötið og ég var heppinn. Ég var tekinn til hlíðar í Keflavík og töskur mínar gegnumlýstar. Konan skoðaði tösku mína þar sem ég var með innkaup frá matvörubúðinni og spurði sérstaklega um kjöt. Ég gat svarað að ég hefði ekkert kjöt meðferðis.

Það er alveg rétt að ég var búinn að lesa frétt um afnám bannsins á hráu kjöti. Hér er hún, frá apríl 2008: www.mbl.is/mm/gagnasafn/grein.html?radnr=1204912. En viti menn, afnámið fór aldrei í gegn. Frumvarpið var aldrei afgreitt úr nefndinni (sjá: www.althingi.is/altext/135/s/0825.html).

Þannig að bannið við innflutningi á ósoðnu kjöti er enn í gildi. Ég er ekki viss hvort bannið nær líka til osta úr ósoðinni (ógerilsneyddri) mjólk.

Annað, sumir spyrja um hnífaregluna. Það stendur á vefsíðu Tollstjórans að það sé "óheimilt að flytja inn hnífa með lengra blaði en 12 cm." Ég þekki reyndar einn erlendan nema sem missti hnífinn sinn við komu til Íslands. Þýðir það að ekki má kaupa gott hnífasett fyrir eldhúsið í útlöndum?

Mér sýnist að það megi jú kaupa það. Í lögunum stendur: "Bannað er að flytja til landsins, framleiða, eignast eða hafa í vörslum sínum ... bitvopn ef blaðið er lengra en 12 sm, enda sé það ekki ætlað til notkunar við heimilishald eða atvinnu" (30 gr. laga 16/1998). Þannig að hnífur sem er greinilega ætlaður eldhúsinu ætti að vera í lagi.

Ný evrópsk verðþök á reikisamtölum taka gildi 30. ágúst

Fyrir tveimur árum síðan setti Evrópusambandið verðþak á mínútuverð fyrir GSM-símtöl innan Evrópu, svokallaða Evrópugjaldskrá. Þetta verðþak átti líka við EFTA-löndin og var innleitt með lögum á Íslandi í haust 2008. Verðþakið stiglækkar með hverju ári og þann 30. ágúst 2009 á það að vera komið niður í €0.43 (fyrir hringd símtöl) og €0.19 (fyrir móttekin símtöl), án virðisaukaskatts, sem þýðir að verð hjá íslenskum símafyrirtækjum má nú ekki vera hærra en €0.535 og €0.236 (í stað €0.57 og €0.27 áður). (Sjá reglugerðina hér. Verðþökin eru í Article 4, section 2.)

En hvað mun gerast? Kannski munu Síminn, Vodafone, Tal og Nova vera búin að undirbúið allt vandlega og starfsmennirnir munu sitja andvaka seint að kvöldi aðfaranætur 31. ágúst með fingur á takkanum. Um leið og klukkan slær miðnætti verður ýtt á takkann og verðið breytist.

Eða kannski mun það vera svipað og síðast. Í vor 2009 voru símafyrirtækin ekki komin alveg í samræmi við Evrópugjaldskrána. Undirritaður hafði samband við Póst- og fjarskiptastofnunina og komst að því að stofnunin hafðu misskilið hluta af reglugerðinni. Þá hafði ég samband við þau tvö fyrirtæki sem voru enn ekki alveg búin að breyta gjaldskrám sínum í samræmi við Evrópugjaldskrána og svo var þeim loksins breytt.

Við bara sjáum til hvort fyrirtækin verða vandvirkari í næsta skipti!

Norræna

Síðasta heimsókn Norrænu til Seyðisfjarðar á þessu ári verður 30. september. Eftir þann dag verður ekki hægt að sigla til Evrópu fyrr en eftir áramót (í febrúar ef áætlun 2010 verður svipuð og 2009). Fleiri upplýsingar: www.smyril-line.is.

Norræna hefur varað íslenska viðskiptavini sína, sem vilja fara úr landi með ökutæki sem er í rekstrarleigu við að það þarf að hafa skriflegt leyfi frá eignarleigufyrirtæki til þess.

Dualphone og Skype

Þeir sem ferðast oft til útlanda þurfa að hringja oft til útlanda. Ég hef lengi fylgst með markaðnum fyrir símtöl til útlanda á Íslandi og skrifað tvær greinar um hann (hér og hér). Ég hef mikið notað Skype fyrir símtöl til útlanda síðan 2004 eða 2005. Ég hringi aldrei “venjulega,” á gamla góða mátann, vegna þess að verðið er of hátt. Ef hinn aðilinn er líka Skype-notandi þá er ókeypis að tala við hann í gegnum Skype. Fyrir símtöl í fastlínusíma í helstu iðnaðarlöndum kostar það um það bil €0,017/mínútu en það er líka upphafsgjald (€0,039/símtal). Gæði símtala til fastlínusíma í gegnum Skype eru ekki eins góð og í gamla góða kerfinu en eru samt viðunandi. Þegar það skiptir máli að vera með örugglega góð gæði þá er ég með fyrirframgreitt símakort sem er næstódýrasta leiðin til að hringja til útlanda.

Þegar maður hringir mikið með Skype þá er spurning hvers konar heyrnartól og hljóðnema maður notar. Lengi notaði ég bara heyrnartól með hljóðnema sem var tengt við tölvu mína. Það er líka hægt að nota svokallað USB-símtæki. En gallinn við báðar lausnir er að þá þarf að vera kveikt á tölvunni og heyrnartólið þarf að vera tengt. En í raun og veru er fartölvan stundum í vinnu, eða í bakpokanum, eða slökkt á henni, og jafnvel þó að kveikt er á henni er vesen að þurfa að stinga heyrnartólið alltaf í tölvuna til að byrja að tala. Það er hægt að nota borðtölvu og hafa heyrnartólið alltaf tengt en heimilið okkar er alveg fartölvuvætt og ég vil ekki vera með borðtölvu bara fyrir Skype (þær taka mikið pláss og orku og það er mikill hávaði frá þeim).

Lausnin reyndist vera sérstakur Skype-sími sem er tengdur beint inn á Netið með Ethernet-kapli. Þá sleppur maður við að þurfa að tengja Skype-símtækið við tölvu. Það getur verið sítengt við netbeinninn sem þú færð frá Símanum, Vodafone eða Tali. Ekkert vesen. Ég keypti Dualphone 3088, sem kostar €129 og fæst í gegnum amazon.de eða skype.com. Þetta þráðlausa símtæki, sem er framleitt af dönskum fyrirtæki, tengist líka fastlínunni þannig að það er hægt að nota bara eitt símtæki bæði fyrir Skype-símtöl og "venjuleg" símtöl. Þessi sími er svolitið dýr en þetta er fyrsta lausnin sem hefur virkilega slegið í gegn heima og sem öllum finnst einföld í notkun. Það eru líka símar til (t.d. Netgear SPH200D) sem eru bara fyrir Skype og ekki fyrir fastlínuna, en það er mikill kostur að geta verið með bara eitt símtæki heima.

Ókeypis gönguferðir eru ekki ókeypis

Síðustu árin, sérstaklega í stærri evrópskum borgum, er hægt að finna svokallaðar “ókeypis” gönguferðir um borgina. Þessar ferðir eru mjög umdeildar.

Það fyrsta er að þær eru ekki ókeypis. Leiðsögumennirnir myndu ekki mæta í vinnu nema að þeir fengju þjórfé frá þátttakendum og það er minnst á að það "má" gefa þjórfé í lok ferðar. Þannig að þetta eru í raun og veru ferðir fyrir þjórfé, ekki ferðir fyrir ekki neitt.

Annað mál er að það er mjög erfitt að vera viss um að leiðsögumennirnir gefi tekjur sínar upp til skatts.

Það eru öflugir hagsmunir sem eru að gera líf þessara ferða erfiðara: skatturinn, sem vill peninga sína; gömul leiðsögufyrirtækin, sem saka "ókeypis" ferðir um misvísandi auglýsingar; leiðsögumannasamtök í Suður-Evrópu, sem gefast ekki upp á að reyna að banna "ófaglærðum" leiðsögumönnum að tala opinberlega; og borgaryfirvöld, sem eru þreytt á ágengum auglýsingum ferðafyrirtækjanna. Það getur vel verið að þessar ferðir hverfi eins fljótlega og þær komu.

En það skal á bent að leiðsögnin í þessum ferðum getur verið mjög skemmtileg og gömlu góðu borgarleiðsögumennirnir gætu lært eitthvað frá þeim. Af siðferðilegum ástæðum get ég samt ekki mælt með því að fara með þessum ferðum. Ég styð að það sé greiddur skattur og tryggingargjald af launum leiðsögumanna og vil að það sé hægt að treysta auglýsingum. Ef auglýsingatextinn væri "Tours for Tips" í stað fyrir "Free Tours" þá gæti ég stutt þessa þróun.

Eitthvað skemmtilegt að lokum

Kanadískur tónlistamaður, Dave Carroll, flaug til Bandaríkjanna með United Airlines og innritaði gítarinn sinn sem hann fékk skemmdan eftir flugið. Þegar United neitaði að bæta tjónið samdi hann þetta frábæra lag um reynslu sína. Lagið hefur verið skoðað fleiri en 4 milljónum sinnum á YouTube og hefur fengið fleiri en 30.000 umsagnir.

FRÉTTABRÉF FERÐASTOFUNNAR — MAÍ 2009

Kæru lesendur,

Velkomin! Þetta er fjórða fréttabréf Ferðastofunnar og það fyrsta sem kemur út á tveimur tungumálum. Nýja útgáfan af ferðahandbókinni kom út í febrúar þessa árs en ég mun síðan senda aftur út fréttabréf í lok sumarsins.

Það er einnig hægt að lesa fréttabréfið á vefnum, annað hvort með því að fara á www.ferdastofan.is og smella á "Fréttabréf," eða með þessari beinu krækju.

Látið vini og vandamenn endilega vita af þessari vefsíðu ef þú telur að þeir myndu hafa gaman og gagn af henni. Það er bæði mjög skemmtilegt og ekki síður fræðandi að fá ábendingar um góð hótel, skemmtilega áfangastaði eða nýjungar í ferðaþjónustu en þær er hægt að senda til mín í tölvupósti eða í gegnum ábendingareyðublaðið á vefsíðunni.

Góða ferð! — Ian

P.S. Þú getur alltaf tekið nafnið þitt af áskrifendalistanum með því að svara þessum tölvupósti og láta mig vita.

Kaskótrygging á bílaleigubílum — reynslusaga

Ég ók á löglegum hámarkshraða, 110 km/klst (70 mph) á hraðbrautinni í Michigan-fylki í Bandaríkjunum á bílaleigubíl og átti mér einskis ills von þegar dádýr hljóp skyndilega út í veginn fyrir framan mig. Það var of seint að bremsa. Höggið var mikið þegar dádýrið lenti á bílnum, en sem betur fer lenti það á fremra horni bílsins og kastaðist svo af því í stað þess að lenda beint á framrúðunni. Ég náði að aka bílnum út í vegkant og stoppa þar. Fjölskyldan var öll í bílnum, kona og barn, og voru þau bæði ómeidd en tjónið á bílnum var mikið. Skrýtið hljóð kom frá vélinni og vökvi lak úr henni. Ég hringdi í lögregluna (sem kom innan fárra mínútna), í bílaleiguna (sem sendi dráttarbíl), og í systur mína, sem sótti okkur.

Nokkrum vikum síðan fékk ég reikning frá bílaleigunni fyrir viðgerð á bílnum. Hún kostaði allt í allt meira en $3000.

En ég þurfti ekki að borga – það var jafnvel engin sjálfsábyrgð. Af hverju? Ég var búinn að kynna mér vel bílatryggingar áður en ég leigði bílinn. Ég þekkti reglurnar og fylgdi þeim.

Þessi óskemmtilega reynsla undirstrikaði hvers vegna fólk ætti aldrei að sleppa kaskótryggingu á bílaleigubílum og ég endurtek – aldrei. Bílar eru ávallt leigðir með lágmarksábyrgðartryggingu, sem bætir tjón á öðru fólk og eignum annarra. En það þarf að kaupa aukatryggingu til að bæta það tjón sem verður á bílaleigubílnum sjálfum. Þessi trygging heitir kaskótrygging bílaleigubíls á íslensku (og oftast “collision damage insurance” á ensku). Án hennar tekur þú alla ábyrgð á verðmæti bílsins á þig, jafnvel þó að slysið sé ekki þér að kenna, eins og var í mínu tilfelli. (Það er ekki óalgengt að dádýr séu úti á vegum á þessum slóðum.)

Það eru tvær leiðir til að fá kaskótryggingu á bílaleigubílum. Önnur er sú að kaupa hana hjá bílaleigunni, en hún er töluvert dýr (algengt er að borga a.m.k. US$10/€10 á dag). Hin er að borga bílaleiguna með kreditkorti sem innifelur ókeypis kaskótryggingu fyrir bíla. Á Íslandi er það einungis kreditkort sem hafa dýrara árgjald sem bjóða upp á þessi aukahlunnindi. Greiðirðu bílaleiguna með slíku kreditkortu þá þarftu að afþakka, skriflega, trygginguna sem bílaleigan býður. Þetta gerði ég og eftir slysið setti ég mig strax í sambandi við kreditkortafyrirtækið sem hjálpaði mér með því að skila inn öllum pappírum sem þurfti. Það liðu þrír mánuðir áður en allri skriffinnskunni var lokið en en hún var ekki svo erfið þótt hún tæki langan tíma og mjög gott að þurfa ekki að borga krónu.

Dýrasti þáttur í slysinu var simtölin! Ég var enn ekki búinn að kaupa bandarískt símkort (ég hafði ekki búist við að þurfa það strax). Fjórtán mínútur á tali með bílaleigunni og systur minni, úr íslenska númerinu, kostuðu meira en 6.000 kr.

Íslenskur námsmaður í erfiðleikum út af vefsíðu Icelandair

Fyrir ári síðan skrifaði ég um vefsíðu Icelandair og um vandamál vefsíðunnar þegar bóka þarf tengiflug. Bókunarvélin birtir ekki alltaf bestu leiðirnar á milli tveggja staða og mjög erfitt er að skoða og bera saman upplýsingar um tengiflug. Nú í vor kom upp tilfelli þegar íslenskur námsmaður í Minnesota, Arnar Hjartarson, bókaði flug frá Minneapolis til Keflavíkur á vefsíðu Icelandair. Það var ekki fyrr en eftir að hann var búinn að ganga frá pöntuninni að hann tók eftir að hann ætti að fljúga frá Minneapolis til Newark og svo frá JFK til Keflavíkur. Það voru þrír tímar á milli lendingar í Newark og brottfarar frá JFK en það er ekki hægt að komast á milli þessara tveggja flugvalla á svo skömmum tíma.

Arnar hafði samband við Icelandair sem sagði að hann þyrfti að borga USD 160 til að breyta flugáætlun sinni. Honum fannst eiga ekki annan kost þar sem hann þyrfti að komast heim, en kvartaði eigi að síður til neytendavefsíðunnar elliott.org og þar fór fram löng umræða um hans mál. Ég, ásamt öðrum, er þeirrar skoðunar að Icelandair skuldi Arnari USD 160. Það var vegna gáleysis Icelandair að þessi ómögulega tenging birtist í leitarvélinni og að hann gat bókað hana. Icelandair er ábyrgt fyrir að selja vörur sem á að vera hægt að nota. Það er erfitt að skoða tengiflugsupplýsingar í leitarvélinni og þetta mál, ásamt öðrum, sýnir að Icelandair þarf að leysa þetta vandamál á vefsíðunni fyrir viðskiptavini sína. Áhugasamir geta lesið frekar um þetta á alla umfjöllunina á vefsíðu elliott.org.

Íslensk vefsíða um húsaskipti

Ég hef áður skrifað um húsaskipti á milli landa, t.d. í gegnum homeexchange.org, þar sem fjölskylda sem býr í Reykjavík gæti skipt við t.d. fjölskyldu sem býr í Þýskalandi eða Florida í tvær vikur. Um daginn fékk ég tölvupóst frá Martin Olesen, Dana sem er búsettur á Íslandi. Hann ásamt öðrum hefur komið upp vefsíðu fyrir Íslendinga sem vilja skipta um hús, bæði hér á landi (t.d. á milli Reykjavíkur og Akureyrar) og í útlöndum. Vefsíðan er www.husaskipti.is.

Evrópugjaldskrá loksins komin í gagnið

Öll íslensk símafyrirtæki hafa loksins tekið upp Evrópugjaldskrána. Það þýðir að þegar þú ert með farsíma í "Evrópu" (sem þýðir Evrópusambandið, Noregur og Sviss) borgar þú aldrei meira en €0,27 á mínútu (um það bil 46 kr.) fyrir að taka á móti símtali, og aldrei meira en €0,57 á mínútu (um það bil 97 kr.) fyrir að hringja í annað land innan Evrópu (t.d. frá Danmörku til Svíþjóðar eða Íslands). Það tók næstum því tvö ár að innleiða Evrópugjaldskrána á Íslandi í gegnum samninginn um Evrópska efnahagssvæðið frá því að Evrópuþingið setti þetta verðþak á með lögum. (Noregur, hins vegar, kláraði innleiðinguna á rúmlega hálfu ári.) Þetta eru góð tíðindi fyrir ferðamenn. Ég mæli ekki með því að skrá sig í aðrar gjaldskrár, t.d. Vodafone Passport eða "Þú í útlöndum" hjá Símanum, án þess að reikna vandlega út kostnaðinn.

Iceland Express til Gatwick, Icelandair til Seattle

Iceland Express er hætt að fljúga til Stansted flugvallar í London og lendir nú í London Gatwick. Þetta er mikil breyting, sérstaklega hvað varðar tengiflug þar sem ekki eru eins mörg lágfargjaldaflugfélög á Gatwick. Þar er engu að síður eitt stórt félag, EasyJet, sem flýgur til fjölmargra staða þaðan. Einnig fljúga US Airways og British Airways frá Gatwick til New York, Philadelphia og Charlotte í Bandaríkjunum. Þeir sem þurfa að fara á milli Gatwick og miðbæjar Lundúna geta tekið hraðlest eða ódýra rútu. Ég mæli með því að gista eina nótt í London ef þú ætlar í tengiflug. Það er góður listi yfir gistingu við Gatwick á vefsíðunni www.londontoolkit.com/travel/gatwick_hotels.htm. Meiri upplýsingar um Gatwick er að fá á: www.gatwickairport.com.

Icelandair byrjar að fljúga til Seattle (á norðvesturhorni Bandaríkjanna) í júlí. Icelandair tekur við af SAS, sem hætti að fljúga til Seattle eftir margra ára flug, en söguleg tengsl á milli Seattle og Norðurlandanna munu tryggja einhverja eftirspurn fyrir Icelandair. Það verður reynt að fljúga fjórum sinnum á viku allt árið; flugið tekur 8 klukkustundir. Seattle er sjálf áhugaverð borg og flugið verður hentugt fyrir ferðamenn á leiðinni til Bresku Kólumbíu, Oregon, Kaliforníu og jafnvel Alaska og Hawaii. Síðasta tilraun Icelandair til að að fljúga til vesturstrandar Norður-Ameríku gekk ekki upp en við vonumst til þess að þetta gangi betur!

Southwest flýgur frá Boston og Minneapolis

Bandaríska lágfargjaldaflugfélagið Southwest flýgur nú frá Minneapolis (til Chicago og Denver) og Boston (til Baltimore/Washington og Chicago). Þetta eru góðar fréttir sem opna nýja tengiflugsmöguleika fyrir Íslendinga. Southwest hefur líka hafið flug frá New York/LaGuardia til Baltimore og Chicago. Southwest hefur sérstaklega góðan orðstír meðal lágfargjaldafélaganna vegna þess að það eru engin gjöld tekin fyrir ferðatöskur, allt viðmót á vefsíðunni og annars staðar er mjög hreinskilið og einfalt, og félagið er samt rekið með hagnaði. Vefsíða fyrirtækisins er www.southwest.com en leiðarkort er á vefslóðinni www.southwest.com/travel_center/routemap_dyn.html.

Hvernig er að taka lest í Bandaríkjunum?

Það er freistandi að taka lest í Bandaríkjunum til að forðast fyrirhöfnina sem fylgir því oft að fljúga eða leigja bíl. Það getur verið mjög þægilegt að sitja í lest og á austurströndinni sérstaklega er tíðni ferða nóg til að vera hagkvæm. En hvernig gengur í raun og veru að taka lest í Bandaríkjunum? Við hjónin fórum ásamt eins árs gamla sýni okkar í lestarferð í Bandaríkjunum, frá Rochester til Boston, og hér skýri ég frá reynslu okkar.

Jákvætt:

  • Það er pláss í lestinni. Manni finnst ekki vera sardína. Sætin eru breið og það er alltaf hægt að labba upp og niður ganginn.
  • Þjónustan er góð. Lestarstjórar og annað starfsfólk er afslappað og kurteist.
  • Það má innrita farangur í bandarískum lestum (þó ekki á milli allra stöðva). Það má einnig innrita miklu fleiri töskur en í flugvél, sem er mikill kostur fyrir ferðamenn sem versla.
  • Það var alvöru veitingastaður um borð með alvöru matseðil. Þá var kaffistofa sem var opin lengur.
  • Það voru innstungur við hvert sæti fyrir fartölvur, DVD-spilara og svo framvegis.
  • Það þarf ekki að fara í gegnum neina öryggisgæslu. Maður bara mætir og fer um borð.
  • Verðið var mjög lágt. Ferð frá Rochester til Boston, sem tekur 11 tíma, kostaði $108 fyrir okkur öll (sonurinn okkar fekk frítt far). Ferðin kostaði í rauninni $99 því við fengum 10% afslátt þar sem við vorum félagsmenn í bílaklúbbi (FÍB). Hefðum við flogið sömu leiðina hefðum við borgað þrisvar eða fjórum sinnum meira.

Neikvætt:

  • Lestinni seinkaði á leiðinni til Boston. Ég er ekki að tala um 15 mínútur eða svo heldur sex klukkutíma. Við hefðum átt að fara frá Rochester kl. 11 og koma til Boston kl. 22. Þess í stað fórum við frá Rochester kl. 14 og komum til Boston kl. 04 eftir miðnætti!!
  • Lestarstjórinn virtist ekkert kippa sér upp við þessa seinkun, lét eins og þetta væri ósköp eðlilegt. Farþegar fengu t.d. engar upplýsingar um af hverju við stoppuðum í klukkutíma einhvers staðar á milli Albany og Pittsfield. Aðspurður sagði einn lestarstjórinn að það væri vegna þess að við þyrftum að bíða eftir flutningarlest sem hefði forgang.
  • Yfirhöfuð eru lestir í Bandaríkjunum ekki á hraðferð. Ein ástæðan er að þær eru sjaldan rafvæddar eins og í Evrópu. Amtrak notar díselvélar og fara ekki miklu hraða en gömlu eimreiðarnar! Obama forseti lofar því að setja peninga í uppbyggingu hraðlestarkerfis í Bandaríkjunum, en það er enn langt í það.
  • Þegar við fórum um borð voru engin skilti á lestinni og engin skilti á pallinum. Við gátum ekki staðfest að lestin sem var mætt var sú sem við áttum að taka. Við vissum að lestin skiptist í tvennt en það voru engar upplýsingar um hvaða vagnar fóru til Boston og hvaða til New York.
  • Það er ómögulegt að tryggja sér ákveðið sæti fyrirfram. Þegar við komum um borð þurftum við að leita mjög lengi (og bera farangur og barnadót) áður en við fundum tvö sæti saman. Reyndar þurftum við að biðja fólk um að flytja til að rýma fyrir okkur. Eftir að við vorum búin að gera það kom lestarstjóri og bað okkur um að sitja í öðrum vagni þar sem hann var með pláss fyrir okkur. Það þarf að panta miða fyrirfram í lestinni þannig að það væri kannski ekki mikið mál að fá sæti úthlutað líka.

Mér finnst gaman að fara í lest. Ef maður er heppinn þá eru lestir í Bandaríkjunum þægilegar og ódýrar. Sérstaklega meðfram austurströndinnni, á milli Washington, New York, og Boston, getur lestin verið góður kostur. En ég gleymi því alltaf að aðalgalli þess að taka lestir í Bandaríkjunum eru seinkanir, sérstaklega á fáfarnari leiðum. Oft er einfaldara að leigja bíl í Bandaríkjunum í staðinn.

FERÐASTOFAN NEWSLETTER — DECEMBER 2008

Dear readers:

Happy holidays to all and welcome to Ferðastofan's third newsletter! The financial crisis in Iceland has made it even more important to save money on travel. Six months ago, Icelanders still thought it uncool to consider price when purchasing everything from airfares to guidebooks to travel clothing. Now that we've returned to financial reality, there's more of a need than ever for guidance on smart travel shopping.

The next newsletter won't be until May, but I'm planning on finishing the 2009 update of the Ferðastofan travel guidebook in February, and I'll send out an announcement when it's ready.

This newsletter is also available on the web, either by going to www.ferdastofan.is and clicking on "Fréttabréf," or via this direct link.

Please mention the newsletter and website to your friends if you think they would enjoy it. Please share your tips, suggestions, and travel experiences with me and other readers! Let us know of a favorite hotel or B&B, a smart travel strategy, or a great destination. E-mail me back or get in touch via the suggestion board on the website!

Happy travels! — Ian

P.S. If you want to unsubscribe for any reason, just reply to this e-mail and let me know.

How do Iceland's new capital controls affect Icelandic travelers?

Instead of trying to explain the whole sad business myself, let me refer you to the multi-page FAQs which Seðlabanki Íslands has issued about the new limitations on Icelanders' ability to exchange krónur for foreign currency. The first came out on November 28, then another on December 4, and an announcement of new regulations was issued on December 16. The Landsbanki website also has a short FAQ that might be worth looking at.

But the basic deal is that Icelandic residents can exchange up to 500.000 kr. per month into foreign currency at an Icelandic bank and can only do it by showing proof that they are traveling.

I called my bank to ask them whether my Icelandic credit and debit cards will work abroad. They assured me that they do work abroad, of course only up to the daily withdrawal limit on my debit card and the credit limit on my credit card. That would seem to be an alternative way to get foreign currency, indeed even more than 500.000 kr. worth. I haven't experimented myself with card transactions, though, so I hesitate to assure readers of anything before I know a little more.

Should you get an American Express card?

Although now is probably a rotten time to try selling Icelanders credit cards, Icelandair, Kreditkort hf., and Borgun are marketing American Express cards on the Icelandair website under the heading "Kortið sem kemur þér út!"

The basic "Classic" card is a typical rebate card which offers 10 frequent flyer miles per 1000 kr. in spending – less valuable than it sounds (that means that even if you spend a million crowns a year, you get just 10.000 points, which gets you nowhere). The card has a 5.200 kr. annual fee (rebated by a 5.000 mile bonus the first year).

The up side: after clicking through several screens, it appears that the basic card offers collision damage insurance for rental cars through Sjóvá, with a US $100 deductible, up to a maximum of US $50.000. If true, that would make it the cheapest credit card on the Icelandic market to offer collision damage insurance on rental cars.

Here's the down side: the American Express card just isn't very well accepted internationally, especially in Europe. You are still going to need a Visa or Mastercard credit card. I can't see much good reason to pay annual fees for yet another card beyond that unless you rent cars abroad really often. (And if you do, you might prefer paying the annual fee for a single Visa or Mastercard that includes collision damage insurance.) I found American Express's website typically consumer-unfriendly and had trouble getting straight answers from it about the card's fine print.

Another issue with American Express is that the fees it charges merchants are higher than Visa or Mastercard, 3,9% as opposed to 1-1,95% (see www.borgun.is/seljendur/gjaldskra). This ,means that only stores with thick margins have an incentive to accept American Express and it drives up prices at those stores which do accept the card.

I contacted an American Express representative to ask about the exchange rate at which foreign charges are converted into Icelandic crowns. The response was that the rate is set by American Express Global and isn't published (another minus), but is similar to the Mastercard rate (listed at www.borgun.is/mastercardgengi).

Overall, I'm not impressed, and my answer is "no." But for more info on the card, go straight to americanexpress.is.

Töskuviðgerðin on Ármúli can fix your luggage cheaply

Instead of throwing out your old luggage, you can give it new life by taking it to Töskuviðgerðin, at Ármúli 34 in Reykjavík (tel. 581-4303, open Monday-Thursday 10:00-18:00, Friday 10:00-17:00, closed Sat-Sun). I've gotten prompt and competent service there twice, and most recently paid a reasonable 1.400 kr. to have a bag of mine restitched.

Eurotariff is now law in Iceland. What's the reality?

Iceland's parliament passed a law implementing Eurotariff on 11 September 2008, but Iceland's major telephone companies are still not advertising rates that are Eurotariff-compliant.

Eurotariff, passed by the European Parliament in May 2007, is a law that caps the cost of mobile phone calls within the EU and EFTA countries that are made while roaming outside one's home country. As of summer 2008, the price caps (not including VAT) are €0,22 for calls received abroad and €0.46 for calls made abroad to another European country, which translates into €0,27 and €0,57 including 24,5% Icelandic VAT.

The law was not the final measure needed to bring about lower rates for those making mobile phone calls while abroad within Europe. Iceland's Minister of Transport needed to issue a regulation which essentially restated the law. This did not happen until 28 October, and the regulation was not published until 17 November.

You might think that would be enough to make companies change their pricing. But as of 9 December 2008, all three of Iceland's largest telephone companies (Síminn, Tal, and Vodafone) were advertising non-compliant rates. I checked each company's rate for 1) a call from Denmark to Sweden, 2) a call from Denmark to Iceland, and 3) an incoming call while in Denmark. Vodafone's rates were compliant in the last two cases, but for a call from Denmark to Sweden, they charge €1,23 instead of €0,57. Tal's crates were compliant in only the second case; they charge €1,28 for a call from Denmark to Sweden and €0,29 to receive a call in Denmark. None of Síminn's rates were compliant; they are charging €1,58 for a call from Denmark to Sweden, €0,73 for a call from Denmark to Iceland, and €0,35 to receive a call in Denmark. (Vodafone and Tal quote their rates in euros; Síminn quotes its rates in Icelandic crowns, which were converted at the current rate of 143,76 kr/€). The advertised rates of the smallest mobile operator, Nova, are difficult to interpret and I couldn't include them in this comparison.

The telephone companies make money with every day that implementation of Eurotariff is delayed. The chronology below shows how much longer it has taken to implement Eurotariff in Iceland than in other EU and EFTA countries. While the debate over European Union membership in Iceland has many complexities, this is one area where Icelandic consumers would clearly have benefited from being inside the EU.

  • 23 May 2007: The European Parliament passes the Eurotariff law
  • 30 June 2007: Eurotariff goes into effect inside the EU
  • 30 September 2007: Deadline for full compliance with Eurotariff inside the EU
  • 22 December 2007: EFTA/EU Joint Committee defines the law as applicable to the EFTA area
  • 15 January 2008: Norway adopts Eurotariff
  • 11 September 2008: Iceland passes law 118/2008
  • 28 October 2008: Iceland's Minister of Transport issues reglugerð 1046/2008
  • 17 November 2008: Reglugerð 1046/2008 is published in Stjórnartíðindi
  • Still in the future: The major telephone companies actually implement the law in their pricing

The European Parliament is now about to go after SMS pricing. For the time being, telephone companies have hiked international SMS prices up to a level that's approximately the same as a one-minute call. Use voice instead if you can.

From January 12th, Icelandic travelers to the U.S. will need to go online and get an electronic entry authorization

In the last edition of this newsletter I reported on the United States' planned system of entry authorization for citizens of so-called "visa waiver countries," like Iceland. The new news is that this system will be mandatory as of January 12, 2009 (though unofficially, there are rumors that it will be delayed). Basically what this means is that if you are an Icelandic citizen going to the United States, you need to go to a website at least 72 hours before your trip starts, put in your details, and get approved before boarding your plane. (This doesn't apply if you have a visa – for example, if you are a student planning a longer stay.)

While some people are up in arms about this system, I'm not: it's basically just an electronic version of the same forms that Icelanders visiting the U.S. have had to fill out for years. Australia has had a similar program in place for many years with no fuss.

What's more, the forms are available in multiple languages, including Icelandic. For more information on the system, go to cbp.gov/xp/cgov/travel/id_visa/esta. To use the system in Icelandic, go to esta.cbp.dhs.gov/esta/esta.html?language=is.

There is a scandal here, though, which is that the United States Congress is also thinking of making visitors from visa waiver countries pay a fee when they enter the U.S.A. It's not clear how the fee would be collected, or how much it would be, beyond that it would be at least $10. The fee is linked to a proposal to create a marketing organization for tourism to America. The idea is that the marketing organization won't have to be funded by Americans themselves, but rather by travelers. If this sounds like a strange idea to you, you are not alone. Travel writer Arthur Frommer has called it "loony." After all, most businesses see marketing costs as a core expense, funded by their own capital, and justified because they lead to an increase in overall revenue.

I can think of few worse ways to promote tourism from abroad, and few measures designed to create worse bureaucratic tangles, than the imposition of an entry fee on travelers from countries like Iceland who have been specifically exempted from other entry hassles. The only good news is that while the U.S. House of Representatives passed the bill (called the "Travel Promotion Act of 2008") at the end of September, it has not yet been approved by the Senate (the other chamber of Congress). I sincerely hope it never will be. Unfortunately, incoming president Barack Obama was a co-sponsor of the bill. I am very curious about how so many intelligent people were convinced to support this measure.

Who's recommending your travel?

American travel blogger Chris Elliott (elliott.org) asked in a recent posting: "As a leisure traveler, this may be a good time to ask if your travel agent is on your side. Are you being steered toward a particular cruise or hotel because it’s the best one for you — or because it’s the best one for your agent?"

Sometimes, the person who makes your travel decisions is a travel agency that you buy a package from. Let's say you book a flight-plus-hotel package off the brochure of an Icelandic travel agency. I'm not saying you shouldn't consider doing this. But if you do, remember that you are then choosing from only the hotels that the travel agency has contracted with. Their choices may serve their own interests more than yours. You can buy just a flight and book the hotel on your own. Sure, it may take you more time to find a hotel on your own, but you may save a lot of money and have a more special experience.

At other times, the person who makes your travel decisions is someone who just gives you information. But it's important to think criticially about the information your receive. I know an Icelandic travel site which says its goal is to inform independent travelers. But if you look at the website, most of the information it presents consists of affiliate links to car rentals, hotels, and the like. The website receives a fee or a commission if you click on the link and then book a service. This means that the website's content choices are driven only indirectly by the interests of you, the consumer. You're only receiving information about those choices that promise to reward the website financially.

In the old days, the best advice to individual travelers was: pay for objective information and then make decisions yourself. Buy a guidebook, and you are paying for the writer's time in sifting through what the market offers and finding the really good deals. That still works, but in the Internet age, there's another approach: don't spend money on information, but rather visit websites, like the one you're reading now, which have a business model that separates content from advertising. With either strategy, you're relying on people who publish objective analyses of the market rather than simply steering you to services from which they take a cut.

FERÐASTOFAN NEWSLETTER — AUGUST 2008

Happy end of summer to you all and welcome to the second Ferðastofan newsletter! The news from Ferðastofan is that the website is bigger and better, and that all the structure of the website (though not the content yet) is now available in both Icelandic and English. I also want to welcome our first sponsor to the site, Elding. You'll see their ferry service to Viðey island advertised in the right sidebar. And as an experiment, I've also added Google Ads to the travel guidebook pages. As you know, my policy is not to take any advertising from the companies I review (nor any commissions) so that I can keep the site 100% honest and objective.

Happy travels! — Ian

The USA's new electronic entry form system is online and will be mandatory soon

The USA has started its electronic entry approval system for citizens of visa waiver countries (those countries, like Iceland, whose citizens don't require visas for business or pleasure trips to the USA). The system, called ESTA, is similar to the one that travelers to Australia have had to use for many years. The US Customs and Border Patrol has put a good FAQ about the system up on the web, but here are the basics:

  • Using the system will be made mandatory soon, probably as of January 12, 2009.
  • Until then, even if you get an ESTA authorization, you still have to fill out the I-94W form on the plane, so there's really no point in bothering with the system for trips before January 12.
  • Once you get an ESTA authorization, it is valid for two years. You don't have to get another one for your next trip within that time, unless you change your address.
  • ESTA requires you to give basically the same information as on the old I-94W forms.
  • You can take a peek at how the system works by going to https://esta.cbp.dhs.gov.

How to avoid checked-bag fees in the USA and Canada

At first it was just that people had to pay for a second checked bag. Now air travelers on most of the legacy North American airlines (like United, Delta, and Northwest) have to pay extra for checking any luggage at all. US Airways, for example, charges $15 for the first bag and $25 for the second bag.

The first line of defense: Look more closely into booking a single ticket all the way to your final destination in North America, using Icelandair's website. Travelers on an itinerary that includes Europe or Asia are exempt from the baggage charges on their connecting flights within the USA. And this savings amounts to real money now. What's more, with a through ticket, you also get a guaranteed connection if the first leg of your flight is late.

If you have to book your trip as two separate tickets, try to fly on one of the low-fare airlines, such as Southwest, JetBlue, and AirTran. Southwest still allows travelers to take extra bags for free. AirTran and JetBlue charge nothing for the first bag and only $20 for the second bag.

Remember as well that both Icelandair and almost all American airlines now charge extra for bags that weigh more than 50 pounds (23 kilos). On American airlines, it's usually a flat fee of aroudnd $25-30 per bag. But on Icelandair flights to the USA, the fee is now $72-90 per bag. Put your bags on the bathroom scale before you leave home.

Check out Internet access when choosing a hotel

Internet service is becoming the latest competition battleground at hotels and hostels all over the world. Using the Internet at a hotel is not just about being able to surf the net. For many people, it's about e-mail, banking, and using the computer for telephone service. Telephone calls from abroad were once an expensive hassle, requiring phone cards or pricey hotel surcharges. But now, if you have a laptop, Skype and a decent connection, making a call from your hotel room is easy and free or very cheap.

That means that Internet service at hotels provides a lot of value to travelers. So how much do hotels charge for this? Interestingly, many hotels, guesthouses, and hostels are now offering Internet service for free. From the hotel's point of view, since the marginal cost of providing Internet service is low, it's simpler to just provide Internet service for free rather than going through the bother of administering a payment system. Ask at check-in and you'll get a slip with the wireless net password. (Some hotels charge a small registration fee for giving you the password, but then don't meter your usage.)

However, there are a lot of hotels which charge a lot for Internet, and meter usage by the hour or the day. In Germany, where I was in June, I noticed two types of hotels which charge for Internet use. The first type includes the many (mostly medium-sized) hotels which have made the mistake of outsourcing Internet access to T-Mobile, Germany's wireless operator. T-Mobile will happily come into a hotel and set up their wireless "Hotspot" Internet access system, where customers pay €8 a day or €18/day to connect. The second group is the hotels in the otherwise good-value Ibis chain, which charge a hefty €25/day for Internet access.

Obviously, if you're going to make phone calls through Skype, you don't want to stay at these hotels, or at least you want to figure the Internet price into the room price when comparison shopping, just as you'd check whether a hotel includes breakfast or not.

What's going to happen in the future? The way I see it, things could go two ways: either more and more hotels will start providing free Internet access, or more and more hotels will start to charge real money. I'm hoping for the former. But whatever happens, the price of Internet service is now something that you really have to think about when booking a room.

Stalled Eurotariff law means high roaming prices for Icelandic GSM customers

Say you're in England, and you want to make a call to France on your Icelandic mobile phone. If your service is through Vodafone or Tal, you will pay 145 kr. per minute for this call. If you have Síminn, you'll pay much less — 69 kr. a minute.

What's going on here? When the Alþingi adjourned for summer break at the end of May, it left many bills unresolved. One was the European Parliament's Eurotariff legislation, which would cap the costs that mobile operators can charge for roaming calls like this within Europe. This gives Iceland the dubious honor of being the only country in the EU/EEA where the Eurotariff legislation has not taken effect, and where consumers are still paying high roaming rates.

The bill has support from both the government and the opposition. The delay in its passage, though, is a victory for the big phone companies, and especially for Vodafone. They are playing a waiting game: the longer they can delay passage, the more money they make off unnecessarily high roaming rates that customers can't practically avoid.

Telephone carriers in the EU countries were required to implement Eurotariff in the summer of 2007. The EU/EEA Joint Committee formally ruled that Eurotariff applied to the EEA countries as well on 22 December 2007, leaving the last step as the adoption of the Eurotariff law by the parliaments of Norway, Iceland, and Liechtenstein. Norway adopted the law less than a month after the Joint Committee's decision, on 15 January 2008. Liechtenstein's GSM operator has also dropped their roaming rates to Eurotariff levels. That leaves Iceland. We are the only ones left. We will be more than a year behind the rest of Europe.

Now, the two major Icelandic phone companies have responded to Eurotariff in very different ways. Síminn has lowered their European roaming rates to the Eurotariff-mandated levels. They did this of their own free will — since the law hadn't yet been passed by the Alþingi, they didn't have to. But Vodafone continues to charge very high rates for European roaming. (Tal's pricing is identical to Vodafone's.)

Just to make a ballpark guess, say that there are 200.000 adult Icelanders, that 75.000 of them have GSM service from Vodafone, that each Vodafone customer has made an average of 10 minutes of roaming phone calls per person in Europe since December 22, and that their calling rates would have been 70 kr. per minute less if Vodafone adopted Eurotariff pricing. That would mean that the delay in adopting Eurotariff has allowed Vodafone to make 52.500.000 kr. in free money off Icelandic customers. Even if these figures are high — and they could just as well be low — Parliament's delays have handed Vodafone a check for millions of crowns.

Let's hope Alþingi passes the Eurotariff bill as soon as possible and makes it go into effect immediately.

High-speed trains in Italy: not worth it for me

We were in Italy (with six-month old baby and baby carriage) in March, a nice time to travel there. We had the chance to take a variety of different trains between Rome, Naples, and La Spezia, and to ride in both first and second class. My advice: think twice before paying extra for the high-speed Italian trains, and reduce your expectations if you plan to ride in first class.

We took the high-speed Alta Velocità train from Rome to Naples, and bought second-class tickets. Our train left at 7:25 and was due to arrive at 8:52 — 1 hour and 27 minutes. On the way back that evening, we took the Intercity Plus train, which takes 2 hours and 9 minutes. A second-class ticket on the high speed train cost €30; on the Intercity Plus train, €15. Was it worth it?

Second class on the high-speed train was an open seating car with two seats on either side of the aisle. The bathrooms hadn't been well cleaned and there was no toilet paper. The train car didn't feel especially new. There was no good place to stow the baby carriage. We had to leave it by the bathroom and the doors, which meant that when our son wanted to sleep, we had to stand by the carriage.

Second class on the Intercity Plus train was a compartment car with six seats per compartment. The bathrooms weren't especially clean either, but there was toilet paper. The train wasn't very full and we were able to roll the baby carriage into one of the compartments. That meant he was always with us, whether asleep or awake, and yet the carriage wasn't blocking the aisle.

The high-speed train wasn't quite as high-speed as advertised — it arrived in Naples nine minutes late, while the Intercity Plus arrived one minute early. So all in all, aside from the speed, the high-speed train doesn't give passengers much extra value, and for us in particular, the Intercity Plus train was actually more comfortable and way better value.

Though I like taking the train in Italy, even the best trains offer an experience far below what, say, Deutsche Bahn offers. The cars are old and need repair, the restaurant cars are dingy, and the bathrooms are poorly cleaned. Looking for those special child and wheelchair spaces (Kleinkindabteil) that one finds on Deutsche Bahn trains? You won't find them in Italy. I always feel a bit of jealousy when I see an Italian train conductor taking an entire six-seat compartment for himself and his work. The newer German trains have been redesigned with an efficient little mini-office for the conductor, which doesn't rob room from passengers. Italy has a long way to go before it can be as proud of its high-speed service as Germany is of its ICE trains.

Advance purchase pays on Swedish trains

On a trip to Sweden in June, I learned that it really pays to buy your Swedish train ticket ahead of time, even on short routes.

A ticket from Stockholm to Eskilstuna (a one-hour trip) cost 59 Swedish crowns when bought several weeks in advance, 85 Swedish crowns when bought several days in advance, and 113 Swedish crowns when bought shortly before departure.

But the catch is that, like in Germany, advance purchase tickets in Sweden require you to take a particular train and then to pay if you have to change that choice. So those connecting from airplane flights -- who cannot really count on arriving on time or getting their luggage promptly -- are forced to take a large risk if they save money and buy their tickets in advance.

The best approach is to book in advance, but to give yourself a very comfortable margin, allowing several hours between the time when you are scheduled to arrive at the train station and when your train departs. This saves money and reduces your risk, but increases travel time.

Ian's articles in Morgunblaðið and Neytendablaðið

If you've read this far, you'll enjoy my other articles. Together with Margrét Gunnarsdóttir of ferdalangur.net, I've now written seven monthly travel columns in Morgunblaðið from January to August 2008. I also have an article in the June 2008 issue of Neytendablaðið about whether it is really cheaper to shop at the duty-free store in Keflavík Airport. (The short answer is: definitely for alcohol, but it's not worth making a special effort to buy candy there.) If you'd like to read more, here are links to all the Morgunblaðið articles so far this year:

FERÐASTOFAN NEWSLETTER — MAY 2008

Dear readers:

This is the first (May 2008) edition of the Ferðastofan newsletter. Thanks to all the new subscribers who have joined in the past few months for putting your trust in Ferðastofan. I am planning another newsletter at the end of the summer, and will be updating the Ferðastofan travel guidebook again in the winter of 2008-2009. This newsletter is still in English only, which allows me to write more quickly and entertainingly, but I am still planning to go fully bilingual as soon as time and demand allows.

As some of you might know, I also write a travel column in Morgunblaðið, write occasionally for Neytendablaðið, and serve on the advisory board for Iceland's consumer spokesman. In this spirit, all the information in this newsletter is independent and aims at being objective. There are no affiliate links or plugs for my friends. All of my listings are designed at helping Icelandic consumers understand the travel industry and find the best buys within it.

Happy travels!
Ian

New Keflavík parking pricing: fairer, but still weird

The long-term parking lot at Keflavík has introduced a new price structure and I had fun trying to figure out how it is organized. Here's the low-down:

The first 7 days (more precisely, the first seven 24-hour periods or fraction thereof) cost 630 kr. apiece. The eighth to eleventh days cost 200 kr. apiece. The twelfth to fourteenth days cost 470 kr. apiece. The fifteenth to twentieth days cost 110 kr. apiece. The twenty-first and all subsequent days cost 350 kr. apiece.

This is a very weird system and it is hard to understand the rationale behind the varying cost per day. However, it is nevertheless probably fairer than the previous pricing, in which one paid 4200 kr. for seven days and 3600 kr. for eight days, among other absurdities!

Full information: www.airport.is/menu/samgongur/bilastaedi

Iceland Express flies to Gatwick: pluses and minuses for travelers

With British Airways having ended its experiment in the Icelandic market, Iceland Express has stepped in with flights to Gatwick. Their morning flights will be into Stansted and evening flights into Gatwick. It's nice to see all three main London airports served. On the other hand, I think this will actually increase the number of overnight layovers that Iceland Express passengers require when connecting to another flight. It used to be that when flying to, say, Barcelona, one could take a morning Iceland Express flight to Stansted and then an evening flight onwards to Barcelona. On the return one could pair a morning flight from Barcelona to Stansted with an evening flight back to Reykjavík. This won't work any more and, may result in more passengers going through Heathrow with Icelandair and guaranteed connections. See this article for more info on the Gatwick flights.

First practical wine bottle carrier on market; mixed reviews

In my travel guidebook I talked about the difficulties of bringing wine bottles back to Iceland and said I was waiting for a cheap made-in-China checked-luggage wine-bottle carrier to come on the market. Well, there's now a new American company called BottleWise which is selling two-bottle carriers for $48.95. David Rowell, who writes the Travel Insider blog, gives it mixed reviews and suggests purchasing only the internal pouches ($19.95 each) rather than the entire carrier. This new carrier is a step forward, but this market has some maturing to do and prices will surely come down even further.

My favorite consumer travel blogs

There are a lot of good people writing about the travel industry on the Internet. My two favorites: Arthur Frommer and Joe Brancatelli. Arthur Frommer has done well in the guidebook industry and could probably spend his retirement sipping margaritas on a private island in the Caribbean. Instead, he chooses to spend his days continuing to analyze the travel market from an unflinchingly pro-consumer point of view. His articles are available for free at www.frommers.com/blog. Joe Brancatelli, a longtime business journalist, runs a super website called joesentme.com which focuses on American business travel. It's available only by subscription ($49 per year) but one article per week by Joe is available for free at portfolio.com.

U.S. airlines charging for second bag – does this affect Icelanders?

In the past few weeks airlines in America have started charging passengers for checking more than one piece of luggage. This means that checked baggage rules in America are now even more divergent from those in Europe (which are based on weight and usually don't take any account of how many items are involved). The new rules obviously apply if you are on a totally internal U.S. flight, but do they apply if you are on an internal flight connecting to a flight abroad? Apparently not. I was assured by Icelandair that passengers who, for example, fly from Washington to New York and then on to Keflavík will be able to check two bags in Washington for free. US Airways' policy says that "passengers traveling to and from Europe, or to and from Asia" are exempt from the charge for a second bag. The most natural reading of this sentence would include passengers who are on a domestic flight connecting to a flight Europe, although there is just enough ambiguity there to possibly lead to a few check-in desk confrontations.

A report from the cheap hotel frontier in France

For years I have heard about the budget hotel chains that are common in France, like Formule 1, Kyriad, and Premiere Classe. (I'm not counting Ibis, which is a little more upscale and has spread far beyond France.) Now I've actually had the chance to try one.

Actually, it started because I had a one-day conference to attend in Paris and was looking for a hotel for the nights before and after. I could have gotten a single room for about €90 a night at any number of small hotels in central Paris (some of which I know from my days leading tour groups).

I went on line, though, to see whether I might be able to do better. I didn't really care whether I was in central Paris or not, but I needed to be on a public transport line which was reasonably convenient to both the airport and to central Paris. I searched for hotels in Paris (in this case I used the web search engine at priceline.com) and ordered the results by price.

Up came prices like €40 and €50 per night. The trick with the listings was to evaluate the locations. The name of the hotel's location doesn't tell you how far the hotel is from the nearest RER or metro stop. Even full hotel listings on the web can be vague about where the hotel actually is.

I used Google Maps to zero in on hotels near the RER B line that runs out to the airport. Several of them were at Parc des Expositions, one stop from the airport. One of them, the Premiere Classe Villepinte-Parc des Expositions, was advertising a rock-bottom rate that was available on the dates I was going to be in Paris: €26 per night. Others, such as the Kyriad, were a little more expensive.

I checked the web sites that collect hotel ratings. There were quite mixed ratings for the Premiere Classe hotel, and only slightly better ones for the more expensive ones. I was a little bit leery, but I decided to book the cheap hotel. For two nights, it couldn't be so bad.

I was prepared for the worst. But it was actually totally normal. My very small room had all the basics: a very small private bathroom, a desk, a television (all the channels were in French), and a double bed (of the narrowest kind -- couples might prefer reserving a room with two single beds). There was no phone in the room, but there was free wireless Internet access in the lobby (and an unexpected bonus: a weak but usable signal in my room). There was no minibar, but the staff stored some food I had bought in the hotel refrigerator.

It was really interesting to see how the hotel had been designed to save the absolute maximum on space and building costs. Everything was built to be functional and no more than that. But I had everything that I needed. There were some scratches and scuff marks on the walls, floor, and sink, but everything was clean.

The hotel surroundings were quiet and green. Most of the guests seemed to be families, young couples, and school groups. The RER stop was two minutes' walk away. The trip into central Paris took 25 minutes and cost €7 round-trip. €3 extra (€10 total) got me a pass for the whole day on both the RER and metro.

I may have been luckier than average with my room, but I'd stay there again.

Some people think of the hotel that they stay as a measure of their status. Others have freed themeselves of this kind of thinking, which some would call psychologically burdensome. I belong to the latter class. I spent the €60 or so that I saved over staying in central Paris on good French cheese which I brought back to Iceland and am still eating. I'm happy with the bargain!

Icelandair's self check-in at Keflavík

If you haven't tried self-checkin through Icelandair at Keflavík airport, you should. For my last flight, I checked in the evening before on the Internet, got my seat number, and printed out my boarding pass (at right; click for larger image). When I got to the airport, I went to the self-checkin kiosks and put in my confirmation number, which allowed me to print tags for my luggage. Then I went to the luggage drop-off line for self-checkin passengers, where there was only one person ahead of me. Net effect: I did all of the work that the check-in agent would normally do, but I didn't have to wait in the Big Line. And If I hadn't been checking luggage, I would have been able to go straight up the escalators to the security line, saving even more time.

Booking connecting flights on Icelandair

Recently I booked a connecting flight through Icelandair's website and ran into one of the biggest remaining bugs on the site. Try to book a flight, say, from Reykjavík to Rome, or Chicago to Reykjavík, and the system will throw up a box with five connecting-flight options and ask you to choose. But it doesn't tell you which airport you are connecting at, and if you want to pick an option that's not among the five, there is no way to call up more connections. In my case (Rochester to Reykjavík), for some reason, the site didn't list the most obvious and inexpensive routing on the outbound leg of the journey, a routing which was listed first by websites like Expedia and Orbitz.

I was reduced to calling up the Icelandair reservations line in order to book the flight. The reservations agent was in a candid mood and told me that this bug is the bane of their existence and that they haven't been able to get the programmers to fix it. You have no idea, I was told, how many times we've had to scramble to rescue people who have, without noticing or meaning to, booked “connecting” flights requiring an impossible change of airports (e.g. Heathrow to Gatwick or JFK to LaGuardia within a couple hours). Generously, she issued me the ticket without charging me the normal fee for a phone reservation.

If Icelandair wants to be a real option for connecting flight bookings, they need to fix this bug. In the process, it would also be nice to make it easier for customers booking connecting flights a faster way to compare the prices of the five options that the system throws up. The only way to do it now is by trial and error.

Another novelty at Icelandair in recent months has been the rise of (supposedly) completely non-refundable tickets that cannot be changed or refunded. I haven't learned exactly how these work out in practice, but it's yet one more development in the increasing unbundling and commoditization of flexibility in both flight and train bookings. Here's my question: to what extent does the tie between ticket price and ticket flexibility reflect actual costs? To what extent is it just the newest fashion in revenue-maximizing strategy?

An instructive article on guaranteed connections

Connecting flights, and especially the issue of guaranteed connections, are a big issue for Icelanders. Anybody interested in the topic will benefit from reading this article about a hapless couple from Los Angeles who bought separate tickets for two legs of their journey to Italy and didn't realize that nobody was guaranteeing their connection. They wound up paying an extra $10,000 to make the group tour that they had booked.